Ogródek

jakuszimański, japoński, odmiana wielkokwiatowa
• Rośnie powoli,  po 10 latach osiąga 1 m wysokości i 1,4 m szerokości,
• Kwiaty ma czysto czerwone nie blednące od słońca, płatki pofalowane na brzegach,
• Pokrój zwarty, poduszkowaty,
• Kwitnie pięknie i obficie na przełomie maja i czerwca,
• Wymaga gleby umiarkowanie wilgotnej, dobrze znosi nasłonecznienie,
• Mrozoodporny -22ºC,

• Rośnie do 2 m wysokości,
• Kwiaty białe, pełne (w przeciwieństwie do innych odmian jaśminowców) zebrane w grona.
• Liście owalne, trochę szorstkie, na końcach zaostrzone, ciemno – zielone,
• Roślina ma przyjemny i intensywny zapach,
• Można ją przycinać, formować na początku wiosny, potem w trakcie sezonu dwa –trzy razy
np. w kulę ,
• Kwitnie na przełomie czerwca i lipca,
• Wymaga gleby o odczynie 5-6 ph, żyznej, przepuszczalnej, okazjonalnego  podlewania, stanowiska słonecznego,
• W pełni mrozoodporny,

jakuszimański, japoński
• Rośnie powoli, po 10 latach osiąga 0,9 m wysokości i 1,5 m szerokości,
• Kwiaty ma rubinowo-różowe,
• Pokrój krępy, poduszkowaty,
• Kwitnie pięknie i obficie w II połowie maja,
• Wymaga gleby wilgotnej,
• Młode trzeba okryć zimą,
• Przy niskiej temperaturze i wilgotności liście są zwinięte w rurki, liście odmian nieodpornych nie zwiną się,
• Barwa liści zbyt przesuszonych zmienia się na odcień brązowy. Ratunkiem przed uschnięciem jest podlewanie i spryskiwanie, aż do momentu, kiedy rośliny nie odzyskają zdrowego wyglądu,

• Rośnie szybko, dorasta do 2-3 m wysokości,
• Charakteryzują go białe talerzykowate kwiaty pojawiające się wczesnym latem
i strzępiaste, złocistożółte liście sezonowe, podobne do liści klonu japońskiego, młode listki miedziano – brązowe, z czasem żółkną osiągając barwę złocisto-zielonkawą. Owoce mają barwę czerwoną,
• Można corocznie wiosną go przycinać w celu zagęszczenia i dla uzyskania zwartego pokroju,
• Niewybredny w stosunku do gleby i stanowiska,
• Mrozoodporny do -29 °C

jakuszimański

• Po 10 latach osiąga do 1,2 m wysokości i 1,3 m szerokości,
• W początkowej fazie rozkwitu kwiaty są jasnoczerwone, później czerwono różowe z wyraźnym buraczkowym rysunkiem,
• Pokrój krzaczasty i rozłożysty
• Kwitnie pięknie i obficie na przełomie maja i czerwca (od 9-15 sztuk kwiatów w jednym kwiatostanie)
• Wymaga gleby wilgotnej, lubi stanowiska półcienistego,
• Mrozoodporny do -23ºC,

• Osiąga wysokość  0,5 do 1 m
• Kwiaty ciemnożółte do 5 cm średnicy
• Krzew niski, wyprostowany, gęsty.
• Kwitnie od czerwca do października
• Stanowisko: słoneczne, gleby suche, lekkie, piaszczyste , kwaśne lub obojętne, jedna z najlepszych odmian, bardzo odporna
• W pełni mrozoodporny

• po 10 latach osiąga 1,5 m wysokości i 3 m szerokości,
• Kwiaty fioletowo-liliowe  z lekko karbowanymi brzegami płatków
• Pokrój: zwarty, kulisty, lekko spłaszczony, pędy wyprostowane, mocne
• Kwitnie pięknie i obficie na od II dekady maja do połowy czerwca,
• Wymaga gleby  kwaśnej tak jak inne rododendrony,
• Mrozoodporny -30ºC, ale zalecane okrycie zimą,
• Cięcie formujące w celu nadania ładnego dekoracyjnego wyglądu dokonuje się na granicy przyrostów na długości, w miejscach występowania charakterystycznych delikatnych zgrubień w postaci obrączki.

pochodzi z Argentyny
• Wysokość: do 2m, podczas kwitnienia nawet 250cm
• Duże białe kwiatostany, liście długie przewisają do samej ziemi
• kwitnie we wrześniu,
• Wymaga stanowisk słonecznych, gleb próchniczych zasobnych w składniki pokarmowe,
• Mrozoodporność: odporna na mróz. Jesienią nie obcina się liści a jedynie okrywa grubą warstwą stroiszu, zwłaszcza młode rośliny, najpierw gałązkami roślin iglastych, słomą a na koniec agrowłókniną. Wiosną po zdjęciu chochoła przycina się liście.

– jakuszimański
• Po 10 latach osiąga do 0,8 m wysokości i 1 m szerokości,
• Kwiaty ma białe ze złotą brązową plamką,
• Pokrój półkolisty,
• Kwitnie II połowie maja,
• Wymaga gleby umiarkowanie wilgotnej,
• Mrozoodporny -25ºC,
• Ważne żeby usuwać przekwitłe kwiatostany zarówno u młodych jak i starszych roślin

–pochodzi z dalekiego wschodu
• Wysokość: do 2-3 m, wolno rosnący,
• Pokrój-szeroko rozgałęziony,
• Nazwa rośliny pochodzi od szerokich korkowych skrzydełek, listewek ułożonych w 4 rzędach wzdłuż pędów. Wyglądają bardzo ładnie w stanie bezlistnym. Można ją obsypać białymi kamykami bądź białym grysem, na którego tle niezwykłe kształty tej trzmieliny będą się pięknie uwidaczniały. Jest także bardzo atrakcyjna jesienią gdy jej liście przebarwiają się na kolor płomieniście czerwono – szkarłatny (stąd potoczna nazwa płonący krzew),
• Na uwagę zasługuje również obfite owocowanie trzmieliny oskrzydlonej. Z 4-klapowych pomarańczowych torebek wysuwają się na cienkich nitkach brązowe nasiona w pomarańczowych osnówkach (IX – X) Kwiaty żółtawe,
• Trzmielina może rosnąć zarówno w słońcu jak i w cieniu. Lubi ziemię żyzną, wilgotną. Jest mrozoodporna i doskonale znosi warunki miejskie,

-jakuszimański, japoński, odmiana wielkokwiatowa

pochodzi z Azji Wschodniej.
• Rozłożysty, dorastający do 2-3 m.
• Ozdobą rośliny są złoto-żółte kwiaty, czteropłatkowe, zebrane po kilka w pęczki. Roślina kwitnie bardzo obficie, wygląda jak oblepiona kwiatami. Poza okresem kwitnienia forsycja daje duża masę ciemnej zieleni.
• Kwitnie w wczesną wiosna (marzec, kwiecień), przed rozwojem liści, co zwiększa efekt kwitnienia,
• Krzew łatwy w uprawie. W bardzo ostre zimy może trochę przemarzać. Dobrze znosi warunki miejskie. Forsycje mają dość płytki system korzeniowy a do tego nie lubią suchej gleby i dlatego dobrze jest wyściółkować miejsce wokoło krzewu. Wymaga corocznego cięcia po przekwitnieniu. Nie przycinana forsycja ogałaca się od dołu i słabiej kwitnie. Pędy skracamy odcinając około 2/3 długości.
• Wymagania glebowe: Żyzna, niezbyt ciężka, umiarkowanie wilgotna. Glebę pod krzewem najlepiej wyściółkować. W suchej glebie i podczas suszy liście forsycji więdną.
• Stanowisko: Forsycja może rosnąć w półcieniu ale lepiej kwitnie na stanowisku słonecznym. Najlepsze jest miejsce zaciszne, osłonięte od ostrych wiatrów.

• po 10 latach osiąga 1,5 m wysokości i 1,5-4 m szerokości, znane są okazy do 2,5m
• Kwiaty rubinowo- czerwone
• Pokrój: krzaczasty i rozłożysty,
• Kwitnie na przełomie maja i czerwca
• Wymaga gleby jak inne rododendrony,
• Mrozoodporny -29ºC, ale zalecane okrycie zimą,

• po 10 latach osiąga 1 m wysokości i 2,5-3 m szerokości, znane są okazy do 3,5m
• Kwiaty różowo-liliowe
• Pokrój krzaczasty i rozłożysty
• Kwitnie na przełomie maja i czerwca
• Wymagania glebowy j.w, umiarkowanie wilgotna
• Mrozoodporny -30ºC
• Na zimę dosypać tyle torfu, liści, albo ściółki, aby podstawa krzewu była okryta możliwie najwyżej

– fińska odmiana
• Po 10 latach osiąga wysokość 1,5m do 1,8m. Najsilniej rosnący rododendron
• Kwiaty niezwykle urocze, jasnoróżowe płatki z czerwono-bordowym rysunkiem wyglądające bardzo subtelnie na tle zielonych liści.
• Pokrój: zwarty, silny
• Kwitnienie od wczesnej wiosny wiosny do połowy maja
• Wymagania glebowe jak przy rododendronach, umiarkowanie wilgotna, stanowiska półcieni i osłonięte
• Mrozoodporny do -39 ºC

– fińska odmiana
• Po 10 latach dorasta do ok.2,5 m wysokości i 3 m szerokości,
• Kwitnie obficie w połowie maja na kolor purpurowo czerwony. Kwiaty mają wewnątrz ciemnoczerwoną plamkę,
• Duży krzew o pokroju szerokim, krzaczastym,
• Kwitnie w maju
• Wymaga stanowisk półcienistych i umiarkowanie wilgotnych oraz gleb kwaśnych, próchnicznych i przepuszczalnych.
• Mrozoodporność dobra.

• Osiąga 2-3m wysokości. Charakteryzuje się średnią siła wzrostu i tworzy niemalże idealnie stożkową, zwartą koronę z krótkimi konarami. Silnie spłaszczone, rozgałęzione gałązki są żywozielone i nie brunatnieją na zimę. Liście w formie łusek, na pędach wierzchołkowych – zaostrzone, odstające, rozmieszczone rzadko na pędach, długości 3-4 (5) mm, zaś te umieszczone bezpośrednio na gałązkach – tępo zakończone, silnie  przylegające do pędów, długości około 2,5mm. Zimą, pozostają żywozielone. Łuski, obecne na dolnej i górnej płaszczyźnie gałązki posiadają wypukły gruczołek żywiczny, dzięki czemu, po roztarciu, gałązki uwalniają żywiczny zapach. Łuski boczne – bez gruczołków.
Owocami są drobne szyszki, wyrastające na krótkich rozgałęzieniach bocznych pędów. Początkowo żółtozielone w lecie, po dojrzeniu (około 8 miesięcy od zapylenia) jasnobrązowe, mają odstające końce brzegów łusek (8-10 szt.)  i osiągają 8-12 mm długości. Nasiona są drobne, wąskie, oskrzydlone.
Żywotnik zachodni ‘Smaragd’ wykształca płytki, płasko rozmieszczony system korzeniowy, co sprawia, że starsze egzemplarze mogą przewracać się pod wpływem silnych wiatrów, a dodatkowo roślina ta jest mało odporna na suszę. Problem ten może nasilać się szczególnie podczas suchych zim, gdy brak odpowiedniej wilgotności podłoża może powodować zasychanie gałązek, a niekiedy całych roślin.
Cała roślina jest trująca, ze względu na zawartość związków zwanych tujonami, które po połknięciu wywołują bóle głowy, pobudzenie nerwowe, arytmię, drgawki, uszkodzenia wątroby i nerek oraz krwawienia śluzówki żołądka, a w większych dawkach – śmiertelny bezdech.
Żywotnik zachodni ‘Smaragd’ wymaga przeciętnych, żyznych gleb, ale najlepiej rośnie na kekko kwaśnych glebach o sporej wilgotności. Wymaga też stanowisk o sporej wilgotności powietrza. Do prawidłowego wzrostu potrzebuje słońca, ale w półcieniu sprawdzi się równie dobrze. Na stanowiskach silnie zacienionych może uzyskiwać niezbyt korzystny, luźniejszy pokrój. Wytrzymały na niskie temperatury. Strefa mrozoodporności 5a.
Żywotnik zachodni ‘Smaragd’ rozmnaża się przez sadzonki,  pobierane z ‘piętką’, które następnie sadzimy pod szkłem  (do ukorzenienia sadzonki wymagają wysokiej wilgotności) wczesną wiosną lub latem.

• Dorastają do 60cm wysokości.
• Kwiaty duże wielopłatkowe, białe, różowe i czerwone w różnych odcieniach.
• Kwitnie w czerwcu.
• Dekoracyjne są też ich ciemnozielone, lśniące liście, które jesienią ciemnieją.
• Stanowisko może być słoneczne lub lekko zacienione, umiarkowanie wilgotne. Gleba żyzna, głęboko uprawiona. Wymaga obfitego nawożenia, co 2-3 lata stosuje się obornik. Wskazane jest podwiązywanie.
• Rozmnażać ją można przez podział podziemnej części karpy od połowy sierpnia do połowy września. Uzyskane z podziału sadzonki korzeniowe powinny mieć 2-3 pąki i kilka młodych korzeni. Po umieszczeniu karpy w dołku, pąki u nasady pędów trzeba przykryć nie więcej jak 5-io centymetrową warstwą ziemi (posadzone zbyt głęboko mogą nie zakwitnąć). Stare części karpy odrzuca się. Sadzić należy od razu na miejsca stałe, gdyż piwonia bardzo źle znosi przesadzanie. Do obsadzenia 1m2 wystarczą 4 rośliny.
• Roślina trująca

pochodzi z wschodniej i południowej Azji e ogrodowe
• „osiąga do 1,5 m wysokości.
• Kwiaty hortensji ogrodowych są zebrane w bardzo ozdobne, kuliste, wypukłe i gęste baldachogrona. Mogą występować w odcieniach bieli, różu i błękitu..
• Kwitnie od początku lata, aż do pierwszych przymrozków.
• Liście tej rośliny są owalne, gęsto rozmieszczone na łodydze, zazwyczaj ciemnozielone, choć u niektórych mogą mieć jasne przebarwienia.
• Krzewy te dobrze rosną i kwitną na glebach żyznych i próchniczych, natomiast źle na glebach gliniastych i ciężkich. Podłoże powinno być kwaśne (pH wynoszące od 4,5 do 5,5). Gdy liście stają się jasnozielone lub żółte, wskazuje to na zbyt zasadowy odczyn gleby, należy ją wzbogacić kwaśnym torfem. Nazwa hortensji oznacza “wodny krzew” co znaczy że potrzebuje on dużo wody do prawidłowego rozwoju, dlatego też lepiej się czuje w półcieniu, chociaż obficiej kwitnie w słońcu.
• Charakterystyczne niebieskie przebarwienie kwiatów można uzyskać podlewając krzew ałunem potasowym.
• Hortensje dzieli się na dwie grupy – kwitnące na pędach zeszłorocznych oraz na kwitnące na pędach tegorocznych. Do pierwszej grupy zalicza się hortensje ogrodowe (Hydragena macrophylla). Hortensje ogrodowe zawiązują pąki kwiatowe w drugiej połowie lata, a kwitną latem następnego roku. Często jednak nie zakwitają. Jedną z przyczyn może być przemarzanie wierzchołków lub całych pędów z zawiązanymi już pąkami kwiatowymi. Pędy tych roślin są słabo zdrewniałe, a pąki nie mają twardych łusek chroniących przed mrozem. Chociaż wiosną z nie przemarzniętych karp wyrosną bujne pędy nie mają one pąków kwiatowych i rośliny nie kwitną. Jeżeli chcemy by rośliny zakwitły musimy je zabezpieczyć przed przemarznięciem zimowym podsypując korą, torfem lub liśćmi na wysokość 20-30 cm oraz okryć rośliny stroiszem. Jeżeli spodziewamy się większych przymrozków owijamy krzewy papierem. Inną przyczyną nie zakwitania hortensji ogrodowej może być też nieprawidłowe cięcie – pamiętajmy, iż hortensja ogrodowa kwitnie na pędach zeszłorocznych. Jeżeli zatem usuniemy zdrewniałe pędy z pąkami kwiatowymi – roślina w danym sezonie już niezakwitnie.
• Na obfitość kwitnienia ma wpływ prawidłowe nawożenie. Niedobór azotu, fosforu, magnezu i żelaza powoduje słaby wzrost i nie zawiązywanie się pąków kwiatowych. Na kolor kwiatów możemy wpłynąć regulując kwasowość ziemi, w której uprawiamy rośliny. Na glebach bardziej zasadowych, kwiaty będą różowe bądź czerwone. Aby uzyskać niebieską barwę kwiatów, glebę musimy zakwasić, nawożąc ją siarczanem amonu lub siarczanem potasu. Podobny efekt uzyskamy podlewając krzew roztworem ałunu potasowego bądź siarczanu glinu. Dobrze jest także wyściółkować powierzchnię gleby wokół krzewu, używając torfu wysokiego, czy też kompostu korowego.
• Jeżeli natomiast chcemy uzyskać odczyn bardziej zasadowy gleby w celu wybarwienia kwiatów na czerwono, możemy zastosować nawozy zasadowe, zawierające wapń lub magnez. Należy jednak uważać aby nie podnieść pH gleby powyżej 6,2. Odczyn wyższy powoduje chlorozę liści – liście stają się jasne, żółtawe, z czasem zasychają i opadają. Dlatego też dobrze jest dokonywać pomiarów pH gleby za pomocą pH-metru (zwanego też kwasomierzem).
• Hortensję ogrodową najlepiej rozmnaża się poprzez sadzonki zielne, które tniemy w okresie od czerwca do sierpnia, a następnie wysadzamy do skrzyń inspektowych, w których sadzonki będą się ukorzeniać. W inspektach sadzonki muszą spędzić cały rok – na grządki można je posadzić dopiero drugiej wiosny. Ten sposób rozmnażania hortensji jest zalecany również w przypadku wszelkich odmian wielkokwiatowych.”

w naturze zamieszkują regiony Ameryki Północnej. Nazwa kwiatów – Floks, wywodzi się z języka greckiego i znaczy płomień, stąd czasami floksy są nazywane płomykami
• Rośliny dorastają do około 1,2m.
• Okres kwitnienia kwiatów przypada na czas od końca wiosny do końca lata. Są to miesiące kwiecień-sierpień. Floksy kwitną na: biało, żółto, niebiesko i różowo.
• Kwiaty najładniej rosną na miejscach słonecznych lub pół cienistych. Szczególnie w okresach, w których długo nie padają deszcze należy rośliny regularnie i obficie podlewać. Kwiatom najbardziej odpowiada żyzna oraz bogata w próchnicę ziemia. Podłoże musi być przepuszczalne. Zanim posadzimy rośliny warto wzbogacić glebę kompostem.
• Aby rośliny dobrze rosły muszą mieć wilgotne podłoże. Gdy kwiaty przekwitną to warto je mocno przyciąć, odwdzięczą nam się wypuszczeniem nowych pędów, które szybko zakwitną
• Najprostszą metodą rozmnażania floksów jest podział roślin, który na ogół wykonuje się na jesieni lub na wiosnę.
• Kwiaty można też rozmnażać poprzez sadzonki korzeniowe oraz pędowe. Wykonuje się tę czynność, również na jesieni, albo wiosną.
• Najlepszym terminem sadzenia kwiatów są miesiące wrzesień, październik. Floksy sadzimy w rozstawie czterdzieści centymetrów na siedemdziesiąt.

to roślina Europejska pod ochroną.
• Dorasta do 20cm, rozrasta się przez kłącza, tworząc gęste, dywanowe kolonie. Kwiat osiąga swoją świetność w 2-3 roku od posadzenia. Liście podłużne, eliptyczne, ciemnozielone, jesienią żółte i szybko zanikające osiągają wysokość do 25 centymetrów. Niewielkie, pięknie pachnące, białe, zwieszające się kwiaty w kształcie dzwonków zebrane w luźne kiście. Po przekwitnięciu dość rzadko pojawiają się czerwone jagody, w których znajdują się nasiona rośliny. Uwielbiamy konwalie za ich cudowny zapach roznoszący się po ogrodzie w godzinach popołudniowo wieczornych.
• Stanowisko półcieniste do cienistego, nie za chłodne, gleba żyzna, umiarkowanie wilgotna, bogata w składniki pokarmowe. Dobrze sprawdza się gleba leśna. Jeśli konwalia zbytnio się rozrośnie nadmiar trzeba jesienią wykopać lub wyraźnie ograniczyć przeznaczone dla niej miejsce. Konwalię dobrze rosną jak jesienią dodany trochę komposty a raz na 3 lata nieco podnawozimy, nawozami z zawartością wapnia. Nawozy azotowe powodują silny wzrost liści przy jednoczesnym ograniczeniu kwitnienia. Rozmnażanie przez podział rośliny po przekwitnięciu lub przez wysiew nasion.
• Konwalie kwitną na przełomie maja – czerwca.
• Wszystkie części rośliny są silnie trujące, szczególnie narażone są małe dzieci które mogą zjeść czerwone owoce konwalii. Znane są przypadki zatrucia po wypici wody z wazonu w którym stały konwalie. W Polsce konwalia majowa znajduje się pod ochroną. W Europie konwalia jest symbolem szczęścia, czystości, skromności i młodości. Kwiat jest narodową rośliną Finlandii.

• Idealne rośliny do cienistych i dość wilgotnych miejsc.
• Dorasta do 1 m wysokości.
• Wymaga dość żyznej i stale wilgotnej gleby próchniczej, która to dość długo zatrzymuje w sobie wilgoć. Po wysadzeniu warto obsypać wierzchnią warstwę gleby wiórkami kory wymieszanymi z suchymi liśćmi. Warstwa ta wraz z upływem czasu zamieni się w świeżą próchnicę. Liście dodatkowo chronią rośliny przed głębokim przemarznięciem oraz zatrzymują wodę w podłożu.